Nadwzroczność

Dalekowzroczność (hyperopia) to wada wzroku polegająca na tym, że wyraźnie widzisz przedmioty znajdujące się w oddaleniu, lecz niewyraźnie te znajdujące się blisko. Dalekowzroczność powstaje, gdy gałka oczna jest zbyt krótka w stosunku do mocy ogniskowania światła przez soczewkę oczną i rogówkę. W takiej sytuacji promienie świetlne skupiają się za siatkówką. Człowiek z dalekowzrocznością widzi odległe przedmioty wyraźnie, natomiast przedmioty znajdujące się blisko są zamazane. Dalekowzroczność często często powstaje zaraz po urodzeniu i bywa dziedziczna.

Jak mogę sprawdzić czy mam nadwzroczność?

Do symptomów należą: niewyraźne widzenie przedmiotów znajdujących się blisko, mrużenie oczu i przemęczenie wzroku. Możesz także doświadczać bólu głowy po dłuższym czasie spędzonym na  czynnościach wzrokowych wykonywanych w bliskich odległościach, takich jak czytanie. Dalekowzroczność jest diagnozowana podczas kompleksowego badania wzroku.

Czy mój wzrok będzie się pogarszać?

U większości osób, które ukończyły 40 rok życia, zaczyna rozwijać się wada wzroku zwana prezbiopią, która powoduje, iż wykonywanie czynności wzrokowych w bliskich odległościach staje się trudniejsze. Rozwój prezbiopii może sprawić, że objawy dalekowzroczności staną się bardziej dokuczliwe.

Jak leczy się dalekowzroczność?

Dalekowzroczność można korygować za pomocą sferycznych soczewek kontaktowych lub okularów. Korekcja wymaga soczewki „plusowej” posiadającej dodatnią moc optyczną, co pozwala na ostre widzenie przedmiotów znajdujących się blisko.

Poniżej pokazano w jaki sposób sferyczne soczewki kontaktowe korygują dalekowzroczność:

hyperopia1

Kształt oka dalekowzrocznego sprawia, że obraz ogniskowany jest za siatkówką, co z kolei powoduje zamazane widzenie znajdujących się blisko przedmiotów.

hyperopia2

Poprzez zwiększenie mocy skupiania światła soczewki kontaktowe korygują wadę tworząc na siatkówce ognisko, w miejscu gdzie obraz jest najbardziej ostry.